Alle gesprekken zijn te herleiden tot de Crisis

Zoals overal in Griekenland zijn er ook in mijn vriendenkring mensen die hun baan hebben verloren, al maanden niet zijn
uitbetaald of hun zaak hebben moeten sluiten. Het komt steeds dichterbij. Alleen thuis kun je het even van je
afzetten. Zittend in ons warme, eeuwenoude huis, genietend van Apostoli’s gitaarspel, zou ik de crisis bijna
vergeten. Maar zodra ik de volgende ochtend de deur uitstap begint het weer: alle gesprekken zijn te
herleiden tot dat ene thema. De Crisis.
Als ik een broodje haal bij de bakker, als ik de klanten in de winkel aanhoor of praat met collega-winkeliers.
Op weg naar onze winkel in het centrum van de stad ontdek ik weer twee winkels waar de lichten voor altijd
gedoofd zijn. Nog meer gezinnen die op straat staan. Triest. Ook triest zijn de winkels die nog open zijn,
maar waar de eigenaars al maandenlang geld bij moeten leggen, in de hoop dit later terug te verdienen.
Hier en daar zie ik in de portieken de dekens van daklozen liggen. Het zijn er, hier in het centrum althans,
niet meer dan de afgelopen jaren. De echte armoede wordt behoedzaam verborgen. Over de explosieve
toename van daklozen moet ik dus in de kranten lezen.
Dinsdag. Om 10 uur word ik opgebeld door school: zoonlief is na het tweede lesuur spoorloos verdwenen. Ik
ken die jongen al langer, dus ik heb wel een idee waar hij zou kunnen zitten. Ik surf meteen naar de
livebeelden van het Syntagmaplein op internet. Stromen mensen en stromen regen vloeien daar samen, in
het hart van Athene, waar gedemonstreerd wordt tegen de draconische bezuinigingen. Een zee van
gekleurde paraplu’s golft over het plein. Ongewild ziet het er vrolijk uit. Minder vrolijk ogen de demonstranten
en de leuzen op de spandoeken.”Weg met het IMF”, ”We willen jullie geld niet” en: ”Verraders!”. Ze zijn
boos, deze mensen, maar niet woest, zoals je zou verwachten. Er lopen mensen bij die hun loon gedeeltelijk
of helemaal hebben ingeleverd. En mensen van wie de kinderen letterlijk flauwvallen van de honger, een
nieuw fenomeen op scholen. ’s Middags komt Apostoli teleurgesteld terug: „Weinig mensen, hooguit zo’n
7000”, schat hij. Zijn conclusie: Griekenland slaapt. http://www.youtube.com/watch?v=E4sc67pfFhw
Woensdag gaat Vassilis met zware bronchitis naar de dokter. Hij moet tien zuurverdiende euro’s neertellen.
Betalen voor doktersbezoek is een splinternieuwe regeling, terwijl de ziektekosten blijven stijgen. Niet te
vaak ziek worden maar.
De rest van de week is het koud! De stad ruikt naar verbrand hout. Nu de stookolie zo duur geworden is,
stoken Grieken massaal hout. Er gaan geruchten over illegale houtkap, maar de weinige bomen in onze
stad zijn die dans vooralsnog ontsprongen. Maar met de kelderende lonen en de aanhoudende kou durf ik
m’n hand er niet voor in het vuur te steken dat ze er volgend jaar nog staan.

Advertenties