Dakloze: “Ik ben een hond”

Als ik op middernachtelijk uur naar huis loop, zie ik dat hij terug is. Op een dun lakentje ligt hij-op zijn rug- zomaar op de stoep, aan de voet van de grote Orthodoxe kerk in mijn buurt. Als ik dichterbij kom, zie ik dat hij lijkwit ziet, een beetje blauw om de mond zelfs. Ik vraag me af of hij nog leeft.

Maandenlang, misschien wel een jaar, verbleef hij op dat zelfde plekje. Op een stoel, uitgerust met een parasol, die hij opzette als het regende. De hele buurt kende hem en zorgde een beetje voor hem. Buurtbewoners droegen allerlei tasjes aan, die hij dan naast zijn stoel installeerde. De tasjes waren uitgegroeid tot een kleurrijke berg, tot ergernis van velen. Lees verder

Advertenties

Man over boord

Het is maar een piepklein berichtje in het nieuws: ‘Zeilboot gezonken bij Sounio. Zeiler vermist.’ Het wordt verzwolgen door een tsunami van ander nieuws: over de opnieuw gestegen werkeloosheid,  over demonstrerende artsen-omdat de doktersposten van het ziekenfonds EOPYY gesloten zullen worden-door berichten over een miljoenenfraude, over een journaliste die afgetuigd werd door leden van de neonazi partij, en- niet te vergeten-  een hoop politiek geneuzel, want de verkiezingen staan voor de deur.

Toch laat dat kleine berichtje, over de vermiste zeiler-die Tassos heet-precies zien hoe het er voor staat op de arbeidsmarkt. Het is  tekenend voor deze tijd van crisis: werknemers werken voor een appel en een ei en worden door niets of niemand beschermd. Ervaren vakmensen worden opzij gezet voor goedkope krachten, die door onkunde hun leven op het spel zetten. Tassos deed dit laatste, voor veertig euro. Lees zijn verhaal en huiver. Lees verder

De zandweg, de ijsverkoper en de paardenkar

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ze staan in de nauwe straatjes van mijn stad, hier en daar tussen  het grauwe beton, langzaam af te brokkelen.
Niemand lijkt zich er druk om te maken dat dit erfgoed staat te verpauperen en langzaam maar zeker verloren gaat.
Misschien zijn deze historische huizen geerfd door een groep nazaten van de laatste bewoner Lees verder

Ravage op paradijselijk eiland

“Enceladus stopte zijn dans geen moment”, zegt de fotograaf, die gisteren zwaar beschadigde huizen in Lixouri binnenging om ze te fotograferen, “het was een schokkende ervaring.” Een van zijn foto’s zie je hier. Enceladus, volgens de Griekse mythologie de god van aardbevingen samen met Poseidon, bezocht het eiland Kefalonia zondag 26 januari, met een kracht van 6 op de schaal van Richter en een week later, op 3 februari, met een kracht van 5,8R.

Het eiland in de Ionische zee danst al twee weken. Met tussenpozen van vijf of tien minuten of een half uur. Soms is de dans heftig, soms zijn de danspassen wat lichter. De omliggende eilanden Ithaki en Zakynthos deinen mee op het dwingende ritme van Enceladus en Poseidon. Lees verder

Portret van een dakloze-Griekenland

Portret van een daloze-Griekenland

Vorig jaar woonde hij nog in een huis.
Toen hij zijn baan verloor kon hij de huur niet meer opbrengen.
Een paar maanden later werd hij op straat gezet, een grote stapel onbetaalde rekeningen achterlatend.
Iedere dag staat hij in de rij voor een bord eten, een paar sokken of een deken, bij een hulpinstatie of een kerk.

Maandenlang woonde hij in een van de wachthokjes in de haven van Piraeus,  daar waar de boten vertrekken naar de eilanden. Tientallen daklozen brengen daar de nacht door op een van de stoelen. Nu heeft hij een ‘betere’ oplossing gevonden: in het portiek van een gebouw, tussen een grote bank (Emporiki)  en een Orthodoxe basiliek (Agia Triada), heeft hij van kartonnen dozen een hutje gebouwd. Hier kan hij tenminste languit liggen.

Hij wordt voortdurend bestolen: de ene keer wordt hij wakker zonder deken, dan weer zonder schoenen.
Soms wordt zijn jas open gesneden terwijl hij slaapt door iemand die op zoek is naar geld.
Het leven op straat is rauw en onveilig.

Hij is een van de duizenden daklozen in Griekenland.Hoeveel het er zijn weet niemand precies: de laatste telling vond plaats in 2009. De groep daklozen groeit nog steeds.

Recycle-project Griekenland

Iedere dag verzamelt hij kartonnen dozen in het centrum van de stad Piraeus.
De meesten van zijn collega’s hebben alleen een handkar of een winkelwagentje.
Maar hij heeft een driewieler.
Boven op zijn ‘oogst’ van vandaag zit hij ‘san passas mes’ sta maroulia’.
‘Als een passas tussen de slakroppen’, zoals Grieken het zeggen. Prinsheerlijk.
Waarschijnlijk is hij een immigrant en woont hij met nog tien of twintig mensen in een goedkoop appartement. Zijn handel verkoopt hij en zo verdient hij een klein dagloon.