Grieks dagboek 15 september 2015

In het hartje van het oude Piraeus klaagt een handelaar steen en been. “Normaalgesproken komen hier tienduizend passanten per dag voorbij”, zegt hij, zittend onder een weelderig bloeiende bougainville in zijn plantenhandel. “Nu zijn het er misschien anderhalf duizend. Het lijkt erop dat de stedelingen geen haast maken om terug te keren uit hun geboortedorp dit jaar. Of ze komen niet naar het centrum, want ze hebben geen bikikinia”. Hij maakt een veelbetekenend gebaar en wrijft zijn duim langs zijn wijsvinger. “De verkiezingen van aanstaande zondag ontregelen het normale leven”, stelt hij. Zijn eigen mening over de politieke ontwikkelingen houdt hij liever voor zich. Net als de meeste stedelingen overigens. Lees verder

Advertenties

Slaat Griekenland een bladzij om?

IMG_0587IMG_0584IMG_0619IMG_0623

 

De zondag gekozen Alexis Tsipras is de jongste premier in de Griekse geschiedenis. Sinds 1974 werd de Griekse politiek gedomineerd door Nieuw Democraten en Pasok.De triomf van Tsipras is hoe dan ook het begin van een heel nieuw tijdperk te noemen. Een eerste indruk van de reacties van de gewone Griek.

Als ik op maandagochtend in de bus naar Athene stap, is het rustig. Om mij heen wordt wel gepraat over de verkiezingen van gisteren, maar niet zoals Grieken dat doorgaans doen: luid en duidelijk. Het zijn meer gedempte gesprekken tussen twee mensen, waar ik maar een paar woorden van kan opvangen. Lees verder

“Alleen een dictatuur kan ons redden”

Geertje Spiliotopoulou 13.06.2012
„Ik ben heel goed en kundig behandeld door de artsen”, vertelt Elsa, die zojuist een oranje roos kocht. Ze is
geopereerd aan een nekwervel en draagt een enorme kraag. Ik ben benieuwd naar haar ervaringen met het
ziekenhuis. Allerlei verhalen doen de ronde. Er zouden geen medicijnen, verbandgaas en andere materialen
aanwezig zijn. „Maar alle onderzoeken moest ik buiten het ziekenhuis laten doen, op eigen kosten. Dit kwam
uit op zo’n 1000 euro.” Ik schrik ervan. „Toen ik pijnstillers nodig had, bleek er niets voorhanden te zijn. Mijn
moeder is ze bij de apotheek gaan halen.” Eerlijk gezegd leefde ik nog in de veronderstelling dat de
berichten die ik de afgelopen tijd las waren aangedikt, maar Elsa schudt mij wakker. „De medicijnen die ik
nodig heb, kosten ruim 200 euro per maand. Ik slik ze al twee maanden en ik heb ze zeker nog twee of drie
maanden nodig.” Elsa ontdekte onlangs dat haar baas haar ziektekostenpremie al een tijd niet had betaald.                                               Ze kan de uitgaven voor de onderzoeken en medicijnen  dus niet terugkrijgen van het ziekenfonds.

Een oudere man met een wit zonnehoedje is binnengekomen en luistert mee. „Alleen een dictatuur kan ons
redden”, moppert hij. Een niet zelden gehoorde uitspraak, waarmee wordt bedoeld dat er tijdens de
vroegere dictatuur tenminste veel goeds voor het volk werd gedaan. „Wie had kunnen denken dat het zo ver
zou kunnen komen”, zegt hij terwijl ik een plantje voor zijn jarige kleindochter inpak. Zijn krant legt hij even
op mijn werkbank. „Kankerpatiënten zonder medicijnen”, zie ik staan, en: „De werkloosheid, de criminaliteit
en het aantal zelfmoorden stijgen.” „Dit is Griekenland”, zegt de man treurig, „onherkenbaar veranderd!”De
ziekenfondsen zijn miljoenen schuldig aan apothekers voor al geleverde medicijnen. Honderdtwintig
apotheken gingen al failliet, lees ik nog snel.

Ik denk terug aan de woorden van mijn gynaecoloog, eind
2011. Ze is Roemeense, geboren en getogen tijdens het regime van Ceausescu. „Ik ben heel bang voor het
komende jaar”, vertrouwde ze me toe. „Doe vooral zo snel mogelijk alle onderzoeken die je nodig hebt. Ik
ben ontzettend bezorgd voor wat er staat te gebeuren.” Ze keek er somber bij.

Amalia loopt binnen. Ze heeft een lichtblauw Kaaps viooltje uitgezocht. „Ik zet het op mijn bureau”, zegt ze,
„dan word ik misschien wat vrolijker.” Ze leest geen kranten meer en wil geen nieuws meer zien of horen.
„Er is niemand met een plan voor dit land”, zegt ze druk gebarend. „Ik hoor alleen over problemen en wie
daaraan schuldig is, maar niemand heeft een programma.” De politieke partijen hebben nog drie dagen om
Amalia te overtuigen.

„Pou paei avti ie chora?” verzucht mijn zoon Apostoli. „Waar gaat het met dit land
naartoe?” Zondag zal ook hij zijn stem uitbrengen. Hij twijfelt nog: zal hij stemmen op de (kleine) partij die
hem het meest aanspreekt? Of op de minst slechte van de grote partijen? Een enorm dilemma: zondag zal
er gestemd worden over de toekomst van het land. Op hoop van zegen!

Image

Sprankje hoop

Maandag. Stedelingen keren massaal terug van hun dorpen en eilanden, waar ze bij voorkeur het paasfeest
vieren met veel familie en genodigden. In vergelijking met vorig jaar is het paastoerisme naar de eilanden
met 60 procent gedaald. De economische crisis, de gestegen prijzen van de kustvaart en de stakingen van
de Panhellenische Maritieme Federatie –waardoor de schepen in de Stille Week een paar dagen stillagen–
waren hiervan de oorzaak. Al is er begrip voor de eisen van de stakers (de pensioenen van het Maritiem
Pensioenfonds zijn bijvoorbeeld gehalveerd), toch zijn veel Grieken woest over de stakingsactie: het
toeristische seizoen is net begonnen en Kretenzer boeren zagen hun tomaten, bestemd voor Athene, in de
haven wegrotten.
Dinsdag. Alekos, een vriend van Vassilis, komt de winkel binnen. Hij diept een stapel kaartjes op uit zijn tas
met het logo van een politieke partij, zijn foto en gegevens. Hij zal kandidaat staan bij de opkomende
verkiezingen van 6 mei en vraagt ons mensen naar hem door te verwijzen in het geval ze een gesprek met
hem willen. Opiniepeilingen wijzen uit dat de partijen die van oudsher de Griekse politiek domineren –Pasok
en Nieuwe Democratie– zware klappen zullen oplopen. Het vertrouwen in de politiek is bij de Grieken ver te
zoeken. Velen zijn nog in verwarring: op welke partij zullen ze hun stem uitbrengen? Toch brengen de
verkiezingen, waarheid of utopie, een sprankje hoop op een betere toekomst. Ik hoop dat er iets zal
veranderen. Al is het maar iets kleins, genoeg om ons te kunnen laten ademhalen.
Woensdag. Het ministerie van Financiën heeft de belastingdienst opdracht gegeven beslag te leggen op
bankrekeningen, onroerend goed en andere waardevolle bezittingen, om schulden te innen. Met een absurd
lage grens van 300 euro schuld loopt iedere ‘wanbetaler’ het gevaar al zijn bezittingen kwijt te raken. Op dit
moment zijn er nogal wat ‘wanbetalers’, gewoon omdat ze hun premie of belasting echt niet kunnen
opbrengen. De angst krijgt het Griekse volk steeds meer in zijn wurgende greep. Angst voor nog meer
kortingen op loon of pensioen. Angst om je baan of bedrijf te verliezen. Angst om je huis kwijt te raken.
Vrijdag. Op weg naar de winkel schuifelt een oude vrouw voor me uit, een ovenschaaltje in haar handen.
Net als ik gaat ze binnen bij de bakker. Toen Vassilis kind was, bezat een groot aantal huishoudens geen
oven. Het ovengerecht werd thuis voorbereid en dan bij de bakker voor een kleine vergoeding in de oven
geschoven. Nog steeds maakt een enkeling, zoals deze oude vrouw, gebruik van de oven van de bakker.
Het is goed mogelijk dat dit fenomeen binnenkort terugkeert in het Griekse straatbeeld. Met de extreem lage
lonen en de hoge werkloosheid is de aanschaf van een oven bijna een onmogelijkheid geworden. In Piraeus
openen twee nieuwe winkels hun deuren: bakkers! In het Grieks is dat: ”foernos”. Letterlijk vertaald: oven.

Image